پایداری

توسعه پایدار 1,آن نوع توسعه ای است,که در آن نیازهای نسل حاضر بدون ضربه وارد آمدن بر توانایی نسل آینده در برآورده نیازهایش تامین می شود و یا در تعریفی دیگر به معنی ارائه راه حا هایی در مقابل الگوهای فانی کالبدی,اجتماعی و اقتصادی توسعه می باشد که بتواند از بروز مسایلی هم چون نابودی منبع طبیعی,تخریب سامانه های زیستی آلودگی جهانی ,تغییر اقلیم,افزایش بی رویه جمعیت,بی عدالتی و پایین آمدن کیفیت زندگی انسان ها جلوگیری کند.منظور از توسعه را تغییرات مداومی طی قرون و اعصار بویژه در اوضاع اقتصادی,تکنیکی و اجتماعی تمدن بشری و پایداری را گویای روند ی یکنواخت و کارا می دانند.این مفهوم در طی سال هلی دهه 1980 میلادی و اززمان ارائه راهبرد جهانی حفاظت از منابع طبیعی,با هدف کلی دستیابی به توسعه پایدار از طریق منابع حیاتی,توسط اتحادیه  بین المللی حفاظت از منابع طبیعی IUCN  مورد توجه جدی قرار گرفت.نخستیت بار عنوان توسعه پایدار در گزارش  کمیسیون جهانی محیط زیست توسعه WCED  موسوم به گزارش برانت لند در سال 1987 میلادی مطرح گردید.این گزارش تحت عنوان آینده مشترک ما که شامل مجموعه ای از پیشنهاد ها و اصول قانونی جهت دستیابی به توسعه پایداربرای کشورهای در حال توسعه می باشد,از نکات ویژه آن توجه و تاکید زیاد بر ارزیابی و استفاده از مسایل زیست محیطی است.

یک تعریف مناسبتر در میان تعریف های متعدد از واژه توسعه پایدار در گزارش منتشره از سوس استراتژی بقاء جهانی می توان یافتعکه در زمانی زودتر از گزارش برانت در پاسخ به پنچ معضل بزرگ جهان امروزی مطرح شده است:این تعریف عبارتی است از:هم پیوندی بقاء و توسعه جهانی,تامین نیازهای اساسی انسانی,بهبود ارتقاء سطح زندگی و عدالت اجتماعی,فراهم ساختن زمینه برای خودمختاری اجتماعی,حفظ تمامیت زیست محیطی و آینده ای امن تر و مطمئن تر.براساس این تعریف می توان به گستردگی این مفهوم در تمامی زمینه ها و نه فقط محیط زیست پی برد.

معماری پایدار

کاربرد مفاهیم پایداری در معماری,مبحثی تازه را به نام معماری پایدار یا معماری اکولوژیکی یا معماری سبزو یا معماری زیست محیطی که همگی دارای مفهوم یکسان , و معماری سازگار با محیط زیست می باشند را مطرح می نماید.معنای لغوی SUSTAINABLE که به پایداری مصطلح شده,قابل تحمل است.همانگونه که تادائو آندو می گوید : من ساختمان های میسازم که در طبیعت قابل تحمل باشد.به عبارتی معماری پایدار وظیفه احداث ساختمان هایی را دارد که در طبیعت قابل تحمل باشد, علاوه بر آنکه نگهدار هویت و نطبیق عینیت با تصاویر ذهنی در طی لایه های تاریخی,امروز و آینده باشد.

 اهداف معماری پایدار را می توان این گونه برشمرد:

اهمیت دادن به زندگی انسان ها و حفظ و نگهداری از آن ها در حال و آینده,کاربرد مصالحی که چه در هنگام تولید یا کاربری و حتی تخریب با محیط خود همگن و پایدار باشد,حداقل استفاده از انرژی سوختی و حداکثر بکارگیری انرژی های طبیعی,حداقل تخریب محیط زیست,بهبود فیزیکی و روانی زندگی انسان ها و کلیه موجودات زنده و هارمونی و هماهنگی با محیط طبیعی.

بر این اساس اصولی که باید در این معماری به کار بست شامل موارد ذیل می باشد:

- ادراک حس مکان,فضای هستی و عدم مزاحمت در آن.

- استفاده از انرژی های طبیعی,نظیر انرژی خورشید ی و باد...

- کاربرد مصالح طبیعی و بومی,قابل بازیافت و بادوام.

- جمع آوری و استفاده از آب بویژه آب باران و بهره گیری از آب در یاچه , دریا و ...

-نورگیری صحیح و طراحی صحیح بازشوها .

 

ارسال نظر

عنوان نظر :
نام شما :
ایمیل :